CCJB op bezoek

Samen UUT, Samen THUUS
Geschreven door Klepper
donderdag, 02 april 2009 16:37
HET MIRAKEL VAN VOORST

In de heel vroege zondagochtend van de 29e maart, vormde de Witte(beenstukken) in Vught, het decor van la grande depart de CCJB.
Terwijl de ingehuurde masseuses van het nabij gelegen fitness centrum de gespierde benen van de 15 elite coureurs nog even stevig onder handen namen, werd de strategie bepaald om Lubberding op het eind van zijn carrière nog een stevige snok te geven.
Het klassieke CCJB strijdplan werd daarom maar weer eens van de plank gehaald wat volgens traditie, zelfs onderweg in de auto, direct succesvol werd beproefd.

In de buurt van Oss ging de telefoon al, “de bus van Wilbert moet eraf, kan het tempo voorin worden aangepast zodat wij ongeveer gelijk in Voorst kunnen aankomen.
OK geen probleem, sorry!!, vervolgens worden wij keihard voorbij gereden door de beller zelf (Jules) met in zijn kielzog iedereen, behalve de bus van Wilbert.
Zo bereikten 6 auto’s in 3 separate groepjes de pittoresk en idyllisch gelegen boerderij van onze wielerheld Henk Lubberding.
Met deze definitieve bevestiging van de werking van onze CCJB koers strategie startte een wielercollege, waar ik u als lezer toch iets van wil meegeven.

Wat jullie doen, heeft helemaal niets met fietsen te maken!!!
Met deze binnenkomer werd de toon gezet.
“Je wordt alleen een klepper als je de lage hart zones traint”, Fietsen, doe je op gevoel en niet op de macht, zomaar en paar Lubberdiaanse wijsheden die voor een rechtgeaarde CCJB’er gelijk staan aan het vloeken in ons eigen Sint Jan.
“Ik zal jullie leren wat fietsen is”, vervolgde hij.
“Wacht even!!”, zei de enige charmeur* in ons midden, dan haal ik er eerst even mijn zijwieltjes eraf.
De vrouw van ons voormalige wielercoryfee kreeg direct een collaps en lag pardoes met fiets en al op de grond.
Ja, Ja een CCJB’er weet precies hoe hij zijn omgeving uit balans kan brengen om vervolgens keihard toe te slaan, voor het eigen succes.
Na een serie prachtige verhalen die allen feitelijk nog op ons netvlies staan gebrand. en natrillen op onze trommelvliezen, werd het tijd voor een paar opzienbarende oefeningen.
Waarbij nagenoeg alle zadels verder de hoogte in werden gezet, en de bochtentechniek verder werd bijgeschaafd.

Tijd om de weg op te gaan.
Lubberding had naar eigen zeggen nog nooit zo’n talentvolle groep onder zijn hoede gehad en hoopte, omdat hij immers al enige tijd uit competitie was, op enige clementie van de CCJB’ers onderweg.
Hierna gebeurde er iets wat ik nog nooit heb meegemaakt.
Plots, hoor ik vanachter “zit jij op een derny, “Jo Zijlaart”!!!”
“Nee” sputterde ik nog, ik zet altijd gewoon de langspeelplaat op, daar geniet je langer van.
Dan gaan we nu een singletje draaien vervolgde Henk gebiedend.
De hele groep werd gedwongen om op een piemel verzetje koers te zetten richting de Posbank.
Daar aangekomen mocht de grote plaat erop en kregen we de aanwijzingen hoe een klim het best kan worden aangevallen.

Na een behoorlijk aantal beklimmingen op de grote plaat, dansten wij allen in een prachtig ritme naar boven.
Gezamenlijk reden we na ons uitgeleefd te hebben in de groep terug, waarbij het toch ontluisterend is om te zien, hoe groot het verschil is tussen een krek en een gewone wieler gek.