Fietsstage Lanzarote (DEEL 3: dé verhalen en reacties van de deelnemers)

 

                                                                                                                                                              

 

                                                                                   

  

 

 

 

 

DEEL 1 (algemeen)

DEEL 2 (dé foto's)
 

 

   Onze jongste deelnemertjes Willemijn en grote broer Fred Schouwenaar!

 

Enige reacties:

 

 

Beste Corina en Henk,

 

Ik ben alweer een poosje terug van het aangename verblijf in Lanzarote.

Mede dank zij jullie dat deze trainingsstage echt geslaagd is vandaar deze lofbetuiging.

De ' drive ' is - blijft - nog steeds erg hoog om te fietsen en dit was ooit wel eens anders na andere fietsstages.

Nogmaals dank en ik zie jullie normaliter terug op je ' Classic ' (ben trouwens al ingeschreven).

Uiteraard viel het gezelschap ook goed mee !

 

 

 

Mvg,

 

Kurt ( "kurk") De Smedt

Affligem

 

 

Hallo Henk en Corina,

 

Bedankt voor de foto's en je mailtje. Nou dat weas zeker weer effe wennen hier in Nederland zeg! Wat een rotweer. Maar goed als het goed is krijgen we komende week weer knap lenteweer, laten we daar maar op hopen. Vandaag ook nog lekker 2,5 uur weggeweest en 1 klein regenbuitje gehad en alles dik tegenwind terug. Ja dat heb je hier in de kop van Noord Holland je kan maar twee kanten op, naar beneden of opzij. Stond zeker een windkracht 5/6 noordwest, dus de beenspieren zijn weer getraind hahaha.

 

John en ik hebben echt enorm genoten en weer ontzettend veel geleerd cq bijgeschaafd. We hebben het ontzettend gezellig gehad en natuurlijk ook lekker veel gelachen met elkaar. Wat ik zo leuk vind aan jullie stage is dat een ieder eigenlijk gelijk wordt behandeld en geaccepteerd en dat je gauw één bent met elkaar en dat is top!

 

Het was John zijn eerste keer op Lanzarote en hij heeft het er nog over hoe geweldig het daar is. Hij ging vandaag naar de verjaardag van zijn oma in Leusden, en ging maar op fiets. Toch een kleine 140 km fietsen, hij had mazzel want hij heeft wind in de rug en terug kan hij met zijn vader en moeder mee terug rijden.

 

Nou Henk en Corina bedankt nogmaals en we spreken elkaar weer hopelijk gauw.

 

Groeten Ronald

 

 

Ha Corina en Henk,

Ondertussen zijn jullie ook weer thuis, Het zal vast weer een prachtige week zijn geweest, met mooi weer, hoop dat er geen ongelukken zijn voorgevallen.

Ik dank jullie nogmaals voor een prachtige week waarin in heel lekker heb kunnen trainen, en ook lekker heb kunnen genieten van al het andere,  kortom , wie weet zien we elkaar volgend jaar weer. Hierbij nog wat foto's die ik heb gemaakt. Je ziet Henk, ik heb me niet alleen in de groep schuil gehouden en heb heel wat meer gezien dan alleen de bibs van mijn voorganger, ha, ha, !!

En nou nog even serieus: ik vind het nog altijd een eer om in je buurt te kunnen fietsen!  en tips van je aan te nemen. En Corina, ik hoop dat het volgend jaar nog beter gaat dan het dit jaar al ging, succes met alles,

lieve groet van Jeanette en natuurlijk ook de groeten van Marlien

 

 
Trainingsstage Lanzarote 2008 door Douwe van der Kooi

Lerend en pedalerend in een kleurrijk peloton, hebben wij op Lanzarote dagenlang door de zonovergoten kantoortuin van de firma “Lubberding & Vrouwe” mogen rijden. De van gezondheid blakende Henk, die elke dag begint met een kilootje fruit, hoedt zijn wielergroep als een herder zijn kudde schapen. Hij verstaat de kunst om een ongeregeld stelletje mannen en vrouwen van uiteenlopende leeftijden, condities en ambities, met elkaar te laten fietsen. Zo zet hij de betere rouleurs op de cruise control aan kop, die daarmee op hun beurt de wat mindere goden waar nodig wat luwte lenen. Het ene moment zet je een vrind uit de wind, het andere hang je zelf aan de velg van een Belg. Zo heeft ieder zijn verzetje.

Niets ontgaat de gewezen wegkapitein van één van de meest succesvolle profploegen ooit. Vluchten kan niet meer, binnen een handvol hartslagen heeft hij je helemaal door. Ja, nog voordat de groep goed en wel de jet legs heeft losgereden, heeft hij de slagorde van zijn troepen al bepaald en heeft zijn scherpe oog gespot wie er nog wel wat strakker op zijn rijwiel kan worden gezet. Al fietsend word je zonder aanzien des persoons gecorrigeerd en bijgespijkerd en krijg je aan de (soms zelfs af)lopende band tips en aanwijzingen. Gedreven als hij is doet Henk niets liever dan al die uit eigen ondervinding vergaarde kennis en kundigheid delen met iedereen die vooruit wil. Dus of je nou Gerrit Gerritsen heet of Jan Jansen, voor iedereen valt er wel wat te halen in deze wonderlijke waaier.

Bij vlagen meldt hij de windvangers vooraan dat het wel ietsjes vlotter kan of juist wat rustiger wanneer het kaarsje van de rode lantaarndrager zou dreigen uit te waaien. En dat allemaal terwijl hij zelf de hele dag als een duivel om de groep heen rijdt alsof de jaren en die Lanzarote wind op hem geen vat hebben. Hij loodst je langs kuilen en over colletjes, om rotondes en door de bocht en monstert je bidon met vocht. Maar ook vertelt hij wat je zou moeten eten en wat je beter kunt vergeten.

De ervaring van de meester is onontbeerlijk voor de pure liefhebber maar ook voor een Koningin van de Mont Ventoux. Met Lubberding rijd je altijd in ’t groen en maar zelden in ’t rood, terwijl je je zelfs in ’t geel kunt dromen, waarmee het geproduceerde melkzuur uiteindelijk smaakt als zoete melk.

Douwe van der Kooi


 

 
TRAININGSSTAGE LANZAROTE 2007 door Olly Bakker! 

Aller eerst zal ik me even voorstellen, mijn naam is Olly Bakker,45jaar en al ruim 12 jaar lid van de tourclub. 
Omdat ik bij Hotel Spaander werkzaam ben en veelal in de weekends werk, fiets ik vaak alleen, soms op dinsdagavond met de Ton Koning ploeg en af en toe met mijn buren.
Om mijn fietservaringen wat uit te bereiden leek het mij een uitdaging om met Henk Lubberding een trainingsstage op Lanzarote mee te maken
.Samen met een goede trainingsmaat(Mick) uit Zwolle hebben wij ons daarvoor opgegeven.
Het leek mij ook leuk om deze ervaring door te vertelen aan de lezers van het clubblad.
Ik heb geprobeerd om een dagboek bij te houden.

Zondag 11 maart '07

Eindelijk op weg naar Zwolle om met Mick af te reizen naar Dusseldorf, van waar het vliegtuig vertrekt naar Lanzarote (inchecken om 03.30uur).
We hadden de hele winter goed door getraind om niet verrast te worden.
Ik had deze winter nog 1200 klm gefietst en elke week nog fanatiek geschaatst. 
Waarom Dusseldorf?
In Dusseldorf vertrekt het vliegtuig om 06.00 uur ipv 17.00 in Amsterdam plus dat het transport van je fiets €40.00 is ipv €95.00 in Amsterdam en omdat de ervaring is dat ze op Dusseldorf serieuzer met je fiets om gaan.
Het advies is om je eigen fiets mee te nemen omdat je fiets door Henk helemaal op jou lichaam wordt afgesteld
Je kunt ook een fiets huren, dat zijn Cannondale tripels (€75.00 per week) 
Het vliegtuig vertrok om 06.10uur, we vliegen met Hapag Lloyd een Duitse maatschappij.
Om 09.15 lokale tijd geland op vliegveld Arrecife de Lanzarote.
Daar werden we opgehaald door het Green Team van Club La Santa.
Let wel op bij de douanes want die zijn wel streng geworden, zelfs de sportvoeding (isostar) werd onderzocht. 
Op Club La Santa werden we ontvangen door Henk en Corina Lubberding, meteen inchecken, fiets in elkaar zetten en naar de atletiekbaan voor de eerste controle door Henk. 
Je zithouding, banden, wielen, remmen, stuur, pedalen en zadel werd bekeken.
Omdat ik geen tripel heb wordt een 39/25 verzet geëist. 
Na dit alles gingen we eindelijk aan de slag.
We moesten een traject van 100 meter op de atletiekbaan om pionnen zigzaggend om je stuur vermogen te verbeteren.
Daarna kregen we de remtest, met een snelheid van 28 klm/uur volop in de remmen zonder te slippen tot bijna stilstand.
Vervolgens met de achterrem aan getrokken door de bochten fietsen met trapvermogen op de achterwiel waardoor je in de afdalingen beter grip houd op de weg.(deze oefening moet je echt doen als je ooit in de bergen gaat afdalen). 
Bij nat wegdek en bij grind in de bochten of als je langzaam omkeert is deze oefening zeker de moeite waard.
Voor de gene die nog fit waren werd een ritje van 50 klm gereden, dit ritje werd gereden met een hoog beengehalte(omwentelingen) en een laag hartslag.
Om 19.00uur was het diner tijd . De groep bestond uit 18 personen en er werd met zijn allen tegelijk gegeten, om 21.00uur naar bed, ik sliep na enkele minuten.Moe en voldaan.

Maandag 12 maart '07

07.30 uur gaat de wekker, douchen en om 8.30uur naar het ontbijt.
10.30uur vertrek vanaf de atletiekbaan.
Vandaag eerst de vlieg kilometers uit de benen rijden om vervolgens bergklimmetjes te trainen.
Na eerst 25 klm losrijden reden we naar een steile heling met een lengte van 1.25 klm waar we klimles krege .
Losrijden houd in dat je met een heel hoog been tempo je benen los rijdt.
Niet harder dan 16 klm/uur en een lage hartslag.
Als je dit voor het eerst doet moet je er echt aan wennen om zo langzaam te fietsen maar na een week fietsen begrijp je donders goed waar het voor was.
Klimles ging als volgt, in zijn zwaarste verzet op de pendalen staan en dan langzaam naar boven fietsen.
Tijdens de klim langzaam terug schakelen, niet de druk van je ketting halen, dus fietsend schakelen.
Als je dit goed doet gaan je benen zeer doen, vooral na de 5e keer.
Dit lijkt simpel maar dat is het niet, kom je stil te staan dan ben je verloren.
Advies, stap af en loop verder. 
Na deze training weer je benen los fietsen om later het tempo te versnellen.
Veel blijven drinken. 
Onder tussen 25 graden met weinig wind.
Met een totaal van 80 klm en na 4 uur kwamen we weer terug op Club La Santa.
Tijdens deze stage wordt de trainingen niet in kilometers maar in uren bekeken.
Nog even een moment aan het zwembad en daarna weer dineren.
21.30uur naar bed met zere bovenbenen.


Dinsdag 13 maart '07

Na het ontbijt om 10.00 uur verzamelen voor een nieuwe dag.Licht bewolkt en 24 graden met windkracht 4/5
Vandaag gaan we de Tabayesco beklimmen, een klim van 10 klm.
Naar de berg toe is het 50 klm, rustig gereden want je moest je sparen voor de beklimming.
Ik denk niet te makkelijk over een beklimming maar als je op een gegeven moment niet harder kunt dan 12 klm/uur denk je daar toch wel anders over
Ik was niet de snelste maar ook niet de langzaamste.
Misschien toch maar een tripel. 
Ongelooflijk hoe makkelijk die Henk naar boven rijdt en ook nog tijdens de klim naast iedereen gaan rijden en adviseren hoe het beter kan.
Eenmaal aangekomen op de top moest je op een parkeerplaats rondjes blijven rijden tot dat je hartslag onder de 80 was.
Niet eerder mocht je pauzeren.
Veel drinken.
Na een stop van 20 minuten,jas aan en afdalen.
In de afdaling werden snelheden behaald van 74 klm/uur, opletten dus, vooral in groepsverband. 
Op de terugweg werd weer je fiets opnieuw afgesteld want Henk probeert steeds een andere afstelling.
Door de hoogte van je zadel te veranderen zoekt hij naar de juiste zithouding. 
De laatste 20 klm waren op slechte wegen waardoor het tempo daalde.
Toch weer 5 uur op de fiets gezeten.
Weer om 21.30uur moe naar bed maar wel een mooie tocht.

Woensdag 14 maart '07 

We vertrokken om 10.30 uur voor een ritje naar de oostkust.
Wederom 24 graden, alleen stond er een windkracht 6 tegen richting de oostkust.
Met en hoog beentempo en een snelheid van 21 klm/uur reden we ongeveer in 2 uur naar een terrasje om wat te drinken.
Henk vroeg aan iedereen hoe ze zich voelde om vervolgens groepjes te maken voor e terugweg, ik voelde me eigen wel sterk dus besloot ik om met de snellere rijders nog en mooi rondje over het eiland te rijden
Met 2 amateurs die bij de elite koersen,ging de snelheid aardig omhoog, na drie dagen rustig fietsen was goed om weer eens lekker door te trappen.
In een minder steile daling ging de snelheid naar 56 klm/uur gemiddeld met een uitschieter naar 79 klm/uur.Ik had nog nooit een dergelijke hoge snelheid gehaald.
Tot nu toe was dit de mooiste rit, vooral door het nationale park was mooi.
Moe en voldaan stond er weer 86 klm op de teller.
Avonds een lezing van Henk over voeding en omslagpunt.
Wat voeding betreft was hij heel duidelijk, want voor iedereen is dat anders, de een houd van zoet en de ander van zoeter.
Gewoon goed eten naar je eigen levens ervaringen.
Als je s'morgens 4 sneeën brood eet moet je er geen 8 gaan eten.
Voor, tijdens en na het fietsen is er genoeg sportvoeding in de handel.
Ga voor je omslagpunt naar een sportfysioloog die meet dat precies voor je uit.
Vraag hem naar een training programma om met een hartslagmeter te fietsen. 
Als je het omslagpunt niet weet heeft het bijna geen nut om met een hartslagmeter gericht te trainen.
Tot slot de rondvraag aan Henk wat weer leuke anekdotes opleverde .
Lekker naar bed.

Donderdag 15 maart '07

Rustdag
Stiekem even 10 klm gefietst om wat mooie foto's te maken, rust is rust dus neem die rust,aldus Henk.
Kan ik mooi even vertellen op wat voor locatie wij zijn.
Club La Santa is een sportaccommodatie op 3 klm van het dorpje Santa
Deze sportaccommodatie is van een Deense onderneming, op deze locatie bevinden zich, 10 tennisbanen, een olympisch 50 meter zwembad, een recreatie zwembad, een 400 meter atletiekbaan tevens geschikt voor 10 kamp, een basketbalveld, twee indoor hallen voor zaalsporten, een fitnesszaal een voetbalveld en diverse uitgaansmogelijkheden.
Het zijn allemaal appartementen voor 3-4 personen met een hotelfunctie als je dat wenst.
Voorzien van goede bedden en een goede douche.
Een supermarkt verkoopt de eerste levensbehoeftes.
Wij hadden een halfpension arrangement,
Het ontbijt was in buffetvorm en was voorzien van allerlei gezonde gerechten zoals, yoghurt, vruchtensappen, diversen broodsoorten, beleg, muesli, fruit, pasta's, etc.
Ook het diner was in buffetvorm, gegrilde vis/vleessoorten, pasta's, diversen aardappels, fruit, groentes, salade's, rauwkosten, ijssoorten en andere desserts.
Het complex voldoet aan alle wensen van een sporter.
Over het eiland Lanzarote kan ik kort zijn,vulkanisch rotsachtig,altijd wind, weinig groen, heuvelachtig, eigenlijk wel saai, stil, alle huisjes zijn wit, slechte wegen, een doe eiland. 
S, avonds lekker slenteren over het complex en weer vroeg op bed.


Vrijdag 16 maart '07

10.00uur vertrek voor de zwaarste dag .24 graden en bewolkt.
Via de kust naar de beklimming van de Mirador, deze berg is de steilste van het eiland, 7 klm lang. 
Henk bleef bij ons groepje in de buurt om advies te geven. 
Op de top zij hij tegen mij om veel rust te nemen in de afdaling, want er wachten nog twee opvolgende klimmetjes van 1.5 klm per stuk.
Aan gekomen bij de eerste, viel mij op dat het wel heel steil was. 
Kapot op de top en nu naar de tweede klim,deze is nog steiler. 
Er goed voor zorgen dat je niet stil komt te staan , langzaam naar boven. 
Op de top werd je toe gejuicht door de snellere groep wat je weer kracht geeft. 
Nu langzaam door fietsen om je hartslag te laten dalen.
Henk zou Henk niet zijn door ons te verrassen om de Tabayesco op te fietsen.
Gelukkig hadden we die helling al een keer gedaan dus wist je wat er te wachten stond.
Nou was ik al eigenlijk wel moe maar op karakter toch aan de beklimming beginnen.
In totaal dus 20 klm klimmen.
Eenmaal boven aan gekomen moest ik op een parkeerplaats 10 minuten rondjes fietsen om weer op krachten te komen, dus nooit afstappen, altijd uitrijden .
Na een korte pauze moesten we weer verder, het eiland in de rondte.
Met een grote groep, rustig uit fietsen en even uit de wind.
Om de dag kompleet te maken hadden we die dag 6.1/2 uur op de fiets gezeten en 130 klm gereden.
Ik moet zeggen dat de benen dan wel een beetje zeer gaan doen.
Soms denk je, dit is niet leuk, maar eenmaal thuis ben je wel een beetje trots op je eigen en dan smaak een biertje wel erg aangenaam.
S ávonds goed eten en lekker uitrusten.

Zaterdag 17 maart '07

Deze dag zou Henk kijken wat er van ons over was, rustig in fietsen was het advies.
10.30 uur van start, mochten zelf weten waar naar toe.
In een groep heb je toch verschillende meningen dus ging ik met de grootste groep mee, sommige gingen nog voor goud.
Na 10 klm toch nog een verrassing, weer een klim, gelukkig maar 5 klm maar daarna was de kracht uit het lichaam.
Er was een groep die het wat langzamer aan ging doen en dat kwam mij wel goed uit .
Na 65 klm kwam Santa in zicht en was het genoeg geweest.
De pijp was leeg.
Terug in Santa nog even genieten van het zwembad en daarna de fietsen en koffers weer inpakken .
S ávonds met de groep even lekker tafelen en afscheid nemen.

Zondag 18 maart '07

Om 07.30 uur werden we opgehaald voor de terug reis.
Op het vliegveld 3 uur vertraging en boven Dusseldorf een half uurtje rondjes vliegen, door het slechte weer moest het toestel wat later landen.
Lang wachten op de fietskoffers en dan naar de auto om vervolgens om 21.00 uur in Volendam weer bij het vrouwtje op de bank met de kachel aan.
Nog een laatst advies van Henk om maandag lekker 40 klm te gaan uitfietsen ivm met de stijfheid in de benen maar wat denk je??? 3 graden en sneeuw

Conclusie:
600 klm gefietst tel daar 33 % bij op , in vergelijking met vlakke wegen. Lanzarote kan je vergelijken met de Zeven Heuvelenweg bij Groesbeek.
Verwacht niet een bounty eiland.
Sportaccommodatie is top en de adviezen van Henk zijn fantastisch.
Hij geeft vele goede tips waar je echt enorm veel van leert.
Deze stage kan ik ieder sporter aanraden, vooral als je goed getraind bent.

Een paar goede sites voor informatie,
Ook mag je mij mailen voor advies

Met de vriendelijke groet OLLY 


Ojrm.bakker3@versatel.nl

 

TRAININGSSTAGE LANZAROTE 2007 door Maarten Scholtze! 

Na een gedwongen winterpauze verlangen de meeste fietsers naar het begin van een nieuw seizoen.
Probleem bij de aanvang is bij iedereen in het begin; waar haal ik de kilometers vandaan! 
De dagen zijn nog niet lang genoeg om 's-avonds een rondje te maken en in het weekend ben je afhankelijk van het al dan niet aanwezige goede weer.
Daarom zijn er door innovatieve geesten en handige commerciële jongens initiatieven ontwikkeld om dit te ondervangen. 
Dit zijn dan trainingskampen in het zonnige buitenland.
Je wordt in een hotel gedropt en iedere morgen worden er groepen samengesteld, je fiets een eind weg en verder zoek je het maar uit.

Niets van dit alles bij Henk Lubberding. 
Op het altijd zonnige Lanzarote organiseert hij samen met zijn charmante vrouw Corina al vijftien jaar, trainingsweken voor alle soorten fietsers en wielrenners. 
Ongeacht zijn of haar niveau, voor iedereen valt er wat te leren van deze zeer ervaren (bijna 20 jaar) ex prof uit de legendarische Raleigh en Panasonic wielerploeg.
Na twee maal te hebben deelgenomen maak ik u, geachte lezer, deelgenoot van mijn ervaringen op het vulkaaneiland Lanzarote.

Het vertrek naar Lanzarote begint op de luchthaven van Dusseldorf, die zeer makkelijk te bereiken is en hypermodern.
Alleen moeten we, mijn reisgenoten en ik, wel midden in de nacht aanrijden want we vliegen om 06.15 weg.
Na een vlucht met veel turbulentie met een deugdelijke vliegmaatschappij Hapag Loyd, die over een goede service beschikt. Komen we na vier uur vliegen aan op Lanzarote.
Onze koffers komen na twee minuten van de band en onze eigen fietsen die we hebben meegenomen na nog ongeveer 1 minuut. Zodoende staan na aankomst met het vliegtuig binnen twintig minuten bij de bus.
Helaas voor ons moeten er nog mensen met een ander vliegtuig komen dus voordat we kunnen wegrijden zijn we nog een klein uurtje verder. 
Maar met een lekker zonnetje en twintig graden op de blanke bol is het toch lekker wachten en we hebben immers toch vakantie.

We gaan naar ons verblijf op Lanzarote.
Dit is club la Santa.
Dit is een soort van sporthotel die over alle faciliteiten beschikt die zowel voor top als amateur sporters geschikt zijn.
Zo is daar een atletiekbaan, groot zwembad, sporthal, fitnessruimtes, voetbalveld en tennisbanen. 
Vrijwel alle sporten die er bestaan kunnen uitgevoerd worden. 
Dit sportcomplex wordt vooral bezocht door atleten uit de hele wereld en dan speciaal door tri-atleten.
Getuige de foto's in de sportsbar tel je niet mee als je niet ooit op club la Santa bent geweest.
Zelfs onze eigen schaatsploegen komen hier in de zomer trainen.
De Rabo amateurploeg was er nog in december geweest. 
Het klimaat op Lanzarote is eigenlijk het hele jaar constant. 
Tussen de 20 en 25 graden met daarbij een stevige bries wind. 
Nooit te warm en nooit te koud. 
De kamers zijn eenvoudig maar netjes en het eten is afgestemd op sporters met veel pasta's en vlees en vooral heel veel variatie.

Nadat we ingecheckt hebben en onze fietsen hebben gemonteerd is het tijd voor een eerste college van "professor in de wielersport" Henk Lubberding.
We krijgen instructie in het aansnijden en aanzetten na de bochten.
Ook nog even bijles in het remmen, wanneer voor of achter of allebei.
Verder nog een paar praktische tips die we in het achterhoofd opslaan en dan gaan we met de hele groep op pad.
We zijn met ongeveer 25 mannen en een paar dames.
Het niveau is zeer divers.
We hebben een Elite amateur bij ons, hem laten we dus vanzelfsprekend het meeste kopwerk in de wind doen, en de oudste deelnemer is 70 jaar.
Daar tussenin zit van alles.
Ik zelf behoor tot de grijze middengroep qua fietscapaciteiten en mijn reisgenoten; dokter Erik en "Patatoloog" Harald zitten boven en onder mij.
Rustig gaan we op pad op dit heuvelachtige eiland dat het beste te vergelijken is met zuid-Limburg.
We krijgen onze eerste tips m.b.t. klimtechnieken en na een korte tocht van 45 kilometer gaan we terug naar het sporthotel.
Na de avondmaaltijd gaan we op tijd slapen.
Het was een lange en vermoeiende dag.
We missen Nederland.

Na het ontwaken en ontbijt gaan we rond half elf op weg voor een wat langere tocht.
Henk heeft de dag ervoor iedereen een beetje geobserveerd en daaruit zijn conclusies getrokken en de groep in tweeën gesplitst. 
Voor het gemak noemen we de groepen maar cyclosportieven en toeristen. 
We fietsen over het mooie zwarte egale asfalt van het vulkaaneiland en hebben soms een lekkere rugwind en dan weer een fikse tegenwind.
We genieten van de omgeving met zijn ongerepte gestolde vulkaanlava.
We doen de hele dag geen gekke dingen want we zijn gewoon kilometers aan het maken voor de volgende dagen.
We laven ons op een zonnig terras aan een verkoelende "grande" coca cola. Nederland met heel zijn problemen en slecht weer zijn opeens heel ver weg uit onze gedachten. 

Op dinsdag begint het echte werk.
Na mijn ervaringen van vorig jaar neem ik me heilig voor om me rustig te houden en me niet gek te laten maken en om alles in mijn eigen tempo te rijden. We gaan naar het noorden van Lanzarote.
Daar gaan we de Teguise beklimmen die daarna overgaat in de Haria.
De beklimming is niet echt steil maar wel een kilometer of acht lang.
We zitten dan op bijna 600 meter hoogte.
Vanaf het begin van de beklimming zit ik bijna achteraan maar met de wetenschap in mijn hoofd dat er nog niet veel kilometers gemaakt zijn en ik mijn triple heb verruild voor twee tandwielen, die toch net een paar tanden zwaarder zijn, doe ik het rustig aan en kom na een 45 minuten boven bij de verpozingplaats aan.
Daar is ook inmiddels de toeristen groep gearriveerd die via een kortere weg naar boven zijn gekomen. In het restaurant hebben we een fantastisch overzicht op het eiland en zien in de verte de vliegtuigen aan komen vliegen om te landen op de luchthaven van de hoofdstad Arrecife. 


De afdaling is over een lange brede weg met wind in de kont. 
Hier loop in al gelijk tegen de beperkingen van mijn nieuwe compact groep aan.
Mijn zwaarste tandwiel voor is nog maar 50 tanden.
Als de anderen op rechte stukken nog gaan bijtrappen rijden ze zomaar van me vandaan.
Ik probeer met aërodynamische trucjes het verschil te beperken maar moet na korte tijd de strijd staken.
Aan de voet van de berg worden de groepen weer gesplitst en na een stevige omweg komen we weer in ons hotel aan.
Mijn kilometerteller heeft kuren maar ik hoor van anderen dat we dik boven de honderd kilometer hebben gereden. 
Nederland ligt dat niet ergens in het Noorden?

De volgende morgen gaan we naar het zuiden van het eiland.
Dit vond ik persoonlijk het zwaarste gedeelte van de vorige keer. 
We rijden dan een stuk langs de kust naar het plaatsje El Golfo.
Hier komen reusachtige golven aan. 
Wie niet beter zou weten zou geloven dat het tsunami's waren.
De wind is op dit traject is af en toe stormachtig en we kunnen met moeite boven de zesentwintig kilometer per uur blijven.
Veilig schuil ik achter de ruggen van de renners met de sterke benen.
Er zijn er altijd die graag willen laten zien dat ze goede benen hebben. 
Van alle kennis die Henk Lubberding mij probeert bij te brengen, op dit punt ben ik al volleerd.
Ik zit laag tussen de remkabels en goed uit de wind. 
Ondanks aansporingen van Henk blijf ik zitten waar ik zit. 
Op kop zitten met rukwinden tegen is niet mijn favoriete onderdeel van het fietsen. 
De laatste afdaling naar het plaatsje El Golfo is spectaculair.
Het is vrij steil en wanneer je niet op tijd goed je snelheid anticipeert en de bocht neemt, kun je meemaken dat je zo met je fiets een van de terrassen oprijdt.
We rijden terug via het nationale park Tiagua, waar we vol de wind op kop hebben op een zeer heuvelachtig parkoers.
We zien de kamelen (of zijn het dromedarissen) die wachten op klanten voor een tochtje op hun rug door het park.
Na bijna honderd kilometer zijn we goed gesloopt terug en verlangen we naar de rustdag op donderdag.
Nederland, we missen het totaal niet meer.

Na het avondeten geeft Henk nog een masterclass m.b.t. voeding en training.
Zijn vele ervaring probeert hij enthousiast op ons over te brengen.
Maar door de vele zijwegen die hij bewandeld kan ik zijn tips en trucs niet helemaal op mijzelf projecteren en zal ik dus het wiel weer zelf opnieuw moeten uitvinden.
Bij de rondvraag ruik ik mijn kans.
Samen met mijn kamergenoten willen we van Henk wel eens weten hoe dat nu zat met Michel Laurent in de eindsprint van de touretappe naar Saint Etienne.
Met enig tegenzin begint Henk aan zijn verhaal. 
Ook al is het nu bijna dertig jaar geleden, je kunt nog duidelijk aan Henk merken dat het hem dwars zit over wat er toen is gebeurt. 
Het verhaal in een notendop is als volgt: Henk raakt met een kopgroepje weg en samen met Laurent blijft hij over.
Hij kende de aankomst nog uit Parijs - Nice en weet daardoor dat de finish niet kaarsrecht is.
De laatste lijn ligt als het ware in een hele flauwe bocht.
Henk wordt de kop opgedrongen en besluit tot Laurent hem alleen langs de linkerkant mag inhalen, juist ja, vol in de wind.
De sprint wordt aangegaan maar Laurent komt er niet over maar probeert zich nog wel in het smalste gedeelte te wringen, raakt daardoor de dranghekken en gaat ongelofelijk hard op zijn muil. 
Vol dramatiek loopt Laurent de laatste meters over de finish met gescheurde kleren en bloed uit de vele schaafwonden.
Henk wordt direct gediskwalificeerd en Peter Post neemt niet eens de moeite om te protesteren want zo zegt hij, 'dat haalt toch allemaal niets uit'.
Lubberding wordt naar plaats vijf verwezen, de laatste plaats van het inmiddels gearriveerde restant van de kopgroep. 
Een terechte en zekere overwinning wordt hem ontnomen.
Deels door Frans chauvinisme en commerciële belangen die door Michel Laurent van de Franse Mercier ploeg beter worden vertegenwoordigt als door een Nederlandse ploeg. 
Laurent verklaart later nog aan Henk dat dit de periode is geweest dat hij het meeste geld heeft verdient, want iedereen wou het 'slachtoffer' met eigen ogen in de criteriums zien.
Een dag later is er een individuele tijdrit. Verzorger Bertus Fok rijdt met zijn volgwagen zo dicht achter Henk aan dat de bumper bijna de banden raakt.
Dit is zuiver ter bescherming want de Franse wielersupporters maken Henk uit voor moordenaar.
Ademloos hebben we naar dit verhaal geluisterd. 
De ouderen in het gezelschap kunnen zich dit verhaal nog feilloos voor de geest halen.
Voor de jongeren is het een mooi verhaal uit de oude doos. 
Hierbij blijkt dat Henk eigenlijk heel mooi verhalen kan vertellen maar zijn colleges over training en voeding iets moeilijker te volgen zijn. 
Het zij hem vergeven en laat hem maar mooie verhalen vertellen over de gouden jaren van de Nederlandse wielersport.
Deze periode ligt alweer veel te lang achter ons. In die tijd was het gewoon als er een Nederlander won.
Tegenwoordig zijn we al blij als er een 'talent' de koers uitrijdt in het peloton.

De donderdag is gereserveerd voor rust en op specifiek aandringen van Henk nemen we zijn raad ter hart. We huren een leuke VW Beetle Cabrio en gaan de blits uithangen op het eiland. 
Gewapend met zonnebril, foto- toestel, korte broek en veel goede zin gaat we een rondje eiland toeren.
We vertrekken met open kap naar het zuiden en gaan op de boulevard van het stadje Playa Blanca eerst eens lekker koffie drinken.
We bewonderen de ferry's die aankomen van buureiland Fuertaventura dat we in de verte zien liggen.
We doen een paar nuttige en onzinnige aankopen en besluiten dwars over het eiland naar het noorden te rijden. Intussen is de zon achter de wolken gekropen en wordt het door de stevige wind fris in de auto. 
Maar we blijven stoere jongens en de kap blijft open, ook al verrekken we van de kou. In het uiterste noorden is in de rotsen een café uitgehakt met een panoramische glaswand.
Hierachter drinken we onze verfrissing en bewonderen het zeer mooie uitzicht.
We besluiten de kap toch maar te sluiten en rijden naar de hoofdstad Arrecife om daar de lokale fietswinkels te frequenteren en misschien iets zinnigs aan te schaffen.
Zoals gewoonlijk zijn de twee winkels gesloten want het is siësta, maar op een terrasje wachten we geduldig en drinken nog iets, want wachten maakt dorstig.
Aangezien de winkels ons niet brengen wat we verwachten zakken we naar het zuiden af naar de toeristenplaats Puerto del Carmen.
Dit is 'the place to be' op Lanzarote. 
We begeven ons tussen de volop aanwezige Engelsen en Duitsers op de Boulevard en bewonderen de vele winkels.
We lijken wel vrouwen want bij iedere winkel lopen we binnen, pakken alles in ons handen, discussiëren volop over de aangeboden waren en kopen helemaal niets.
Daarna gaan we uitgebreid dineren en bekijken de passerende vrouwen, zowel de mooie als de lelijke worden door ons uitgebreid van commentaar voorzien.
Tegen tienen rijden we terug naar het Hotel en concluderen dat het een, weliswaar minder zonnig maar desalniettemin, zeer geslaagde dag is geweest. Nederland, bestaat dat nog?

Na een gezonde nachtrust en dito ontbijt is op vrijdag weer een tocht naar het noorden. 
We beklimmen de rots waar we gisteren koffie dronken en genoten van het uitzicht. Met de auto stelde de beklimming niet veel voor maar vandaag is het met de fiets toch een heel stuk zwaarder.
Daarna dalen we af en beklimmen nogmaals de Haira, die bijna 600 meter hoog is, en boven drinken we met de gezamenlijke groep nog wat en zitten uit de wind lekker in de zon.
We dalen 'en groupe' af naar beneden en Henk besluit de groep weer te splitsen.
De ene groep rijdt naar het hotel en de andere mag met hem mee voor wat extra kilometers, we hebben er dan ongeveer tachtig opzitten.
Hoewel ik veel liever mee naar het hotel ga en lekker aan het zwembad ga zitten wordt ik toch meegelokt door Henk, en vervolgens krijg ik van hem een lesje nederigheid.
Na ongeveer een twintig kilometer maakt iemand er mij op attent dat Henk met een loeizwaar verzet aan het rijden is.
Persoonlijk ga ik het even controleren en ik vermoed dat het 53 x12 is. Let wel even op hier, we gaan dus over heuvelachtig terrein en hij trapt het zowel heuvel op als heuvel af.
Het laatste, dit mag duidelijk zijn, is wel gemakkelijker. Later bij het avondeten spreek ik er Henk op aan dat hij ons de hele dag, gevraagd en ongevraagd adviezen geeft m.b.t. een tandje zwaarder of lichter, maar nu toch echt niet het goede voorbeeld aan het geven is.
Het antwoord doet mij wit wegtrekken. "ik doe dit als training want ik moet hier toch ook vier weken zitten en een beetje schaven aan de conditie.
En dan doe ik dit met een hartslag van 120". 
Deze uitleg stelt mijn 'prestaties' in een zeer donkere schaduw.
Had ik al vermeld dat Henk Lubberding van het bouwjaar 1953 is!
Na terugkeer in het hotel nog maar een uurtje in de zon gelegen om wat bij te kleuren, met in het achterhoofd de gedachte dat wanneer de korte broek aan kan dit tot jaloerse blikken zal leiden. 
Toch even niet bij stilgestaan dat dit nog wel een maandje of zo kan duren en tegen die tijd er niets van op te merken valt.
Sukkel dat ik ben.
En Nederland?
Dat moet verplaatst worden zuidwaarts, en wel snel!

De laatste fietsdag breekt aan en morgen zullen we weer op huis gaan.
Henk spiegelt ons een rustige toch voor met voor de liefhebbers een leuke verrassing.
We zetten koers naar het zuiden van Lanzarote en toeren door het nationale park naar het plaatsje Fermes.
We pakken de lange en slome beklimming en krijgen onderweg te horen dat hij van de andere kant heel erg pittig is.
Nu hadden we deze beklimming eerder die week bij onze rondrit met de auto ook gedaan, en ik was er niet echt van onder de indruk. 
Boven aangekomen besluit ik achter de eersten af te dalen en weer terug omhoog te fietsen.
Henk zegt tegen de mindere klimmers dat ze nog beter even boven kunnen blijven. 
De afdaling is een 1,5 kilometer lang en zo voorbij.
Bij de rotonde wordt gekeerd en we gaan terug omhoog.
De eerste honderd meter gaan nog wel maar dan wordt het echt stijl zonder dat het zich zo laat aanzien.
De beklimming is toch meer dan 15 procent en op sommige stukken tegen de 20.
Op een goede tweehonderd meter van de top bega ik een aantal essentiële en vooral beginnersfouten. 
Tegen een afdalende medefietser roep ik iets, daardoor blaas ik de laatste lucht uit mijn longen en verlies controle over mijn stuur. Binnen een halve meter sta ik stil en met moeite kan ik nog mijn evenwicht bewaren en flikker ik niet om.
Goed en stevig sta ik voor lul omdat ik met geen mogelijkheid meer op gang kan komen en daardoor de laatste meters klunend naar boven zal moeten afleggen. 
Ik overweeg ter plekke om mijn fiets in het ravijn te storten en mijn carrière als fietser te beëindigen. 
Maar het nog langere eind naar het hotel terugwandelen weerhoud me hiervan.
Hoon en spot is mijn deel van mijn reisgenoten. 
Een enkele gaat nog voor een tweede keer naar beneden maar ik deel deze behoefte niet.
We stappen terug op de fiets en rijden het finale deel van de dag terug naar ons hotel om de trainingsweek te beëindigen. 

Terug in club la Santa laten we de jongen van de bike shop onze pedalen verwijderen en gaan dan nog lekker in de zon liggen bakken of een boekje lezen.
Daarna wordt er uitgebreid gedoucht en worden de fietsen weer in de koffers gepakt. 
Tegen dit karweitje heb ik de gehele week zitten aanhikken maar na een goed half uurtje zit de fiets er helemaal goed en veilig beschermt in.
Na het avondeten ontspannen we ons nog even in de sportsbar met de andere deelnemers en lossen we tussen twee glazen bier alle wereldproblemen op.
Nederland we komen eraan!

De volgende morgen staan we bijtijds op en worden met een luxe touringcar naar het vliegveld gebracht.
Met mijn ervaringen van vorig jaar in mijn hoofd zorg ik dat we bij het inchecken vooraan staan want anders kan het wel eens lang duren.
Bij de veiligheids check van de fietskoffer moet ik van de beveiliging mijn koffer openen want er worden 'patronen' gesignaleerd. In mijn beste Spaans protesteer ik nog maar hij is onverbiddelijk.
Nadat ik met veel moeite mijn koffer heb geopend haalt de man alles overhoop en tot zijn zichtbare spijt kan hij niets vinden.
Nu moet ik mijn koffer weer sluiten en dit gaat nu alleen met grof geweld.
Ik kan me met moeite nog beheersen tegen zoveel willekeur en onverschilligheid van deze 'beambte'. 
Desalniettemin hebben we een voorspoedige terugreis en precies op tijd komen we weer in het altijd gezellige Düsseldorf aan. 
Hier moeten we lang wachten op onze fietsen, maar als ze er eindelijk zijn sleuren we alle spullen naar onze bus en vertrekken richting 'heimat'.
We komen nog een mooi half uurtje in de file en zijn dan eindelijk tegen zes uur terug in Eindhoven.
Hier wordt ik opgehaald door mijn betere helft en dochter die allebeide zeer blij zijn dat ik terug ben.
Daarna een snelle rit huiswaarts en de fantastische trainingsweek zit erop. 

Misschien volgend jaar weer?

 

 

Hallo Corina en Henk,

De "warmtestage" op Lanzarote heeft zijn vruchten afgeworpen! 
Zie onderstaand verlsag (te vinden op www.av34.nl)

Vermoeide groet,

Marcel Elfrink



Rotterdam Marathon 
Rotterdam, 15 april - Na de grote sof van de Nijmegense Vierdaagse in 2006 kon burgemeester Opstelten van Rotterdam, met soortgelijke warme omstandigheden, geen enkel risico nemen en besloot na 3 1/2 uur marathon dat de wedstrijd gestaakt moest worden. 

Marcel Elfrink had blijkbaar van deze warmte weinig last, hij liep een fantatische tijd op de marathon (2.54:41), waarmee hij 93e werd in het eindklassement. 


Verslag Marcel Elfrink:

Marathon Rotterdam 2007: heel warm en toch kippenvel
Al jaren liep ik er tegenaan te hikken: mijn eerste marathon. 
De vele trainingskilometers en het mogelijke blessureleed weerhielden mij er steeds van verder te gaan dan de 18,6 km van de Minimarathon.
Dat is dan na vandaag verleden tijd.
En ik moet zeggen: mijn Rotterdamse debuut smaakt naar meer!
Ik reis zaterdag met gemengde gevoelens af naar de Maasstad. 
Met een verwachte temperatuur van boven de 25 graden zou ik mijn ambities moeten bijstellen, zo mailde mij de organisatie.
Ik liet mij hierdoor vooralsnog niet uit het veld slaan en dronk in de laatste dagen voor Rotterdam nóg meer water en stapelde nóg meer koolhydraten. 
Vele blikken Fantomalt heb ik er doorheen gejaagd (tip van Greg van Hest). 
Zondagochtend hoef ik maar 900 meter te lopen naar de start op de Coolsingel, want ik overnacht bij nicht Carlijn, die in Rotterdam studeert.
In het startvak loopt de temperatuur al aardig op, maar als Lee Towers “You never walk alone” gaat zingen krijg ik kippenvel.
En ik voel de adrenaline stromen, zoals altijd vlak voor een start. 
Toch lukt het me om na het traditionele kanonschot het tempo in de eerste kilometers laag genoeg te houden (4.10 per kilometer), want het is tijdens de trainingen vaak genoeg tegen mij gezegd door al die AV’34ers mét marathonervaring: ga niet te snel van start. Al snel kom ik in het kielzog van een “M50” (handig, die rugnummers), die ongeveer mijn tempo loopt.
Ik vraag hem naar zijn einddoel. 
“Min drie” is het antwoord.
Hij heeft een haas bij zich die een mooi strak tempo aanhoudt, dus ik besluit met de beide heren mee te lopen
Naarmate we dichter bij het halve marathon punt komen, dunt het deelnemersveld verder uit.
Op de halve marathon klokken we 1.27.16.
Het is inmiddels behoorlijk warm en daar lijken toch veel mensen last van te hebben.
Ik “tank” bij elke drankpost (zowel water als Extran) en maak ook telkens mijn pet en shirt nat.
Als bij het 23 km punt “M50” het moeilijk begint te krijgen en zijn trouwe haas dus tempo mindert, besluit ik vast te houden aan 4.10 per km.
Het gaat nog steeds lekker! (Ik onthoud het startnummer van mijn tijdelijke loopmaatje en zie later in de uitslagenlijst dat hij ruim een kwartier na mij finisht).
Het is warm, en ik begin de kilometers te voelen, maar ik geniet ook met volle teugen van “Rotterdam”, vooral van het enthousiaste publiek.
Op sommige plekken rijen dik en allemaal klappen ze.
Je gaat er bijna vanzelf harder van lopen, zeker als er ook familie tussen staat. 
Ook na het gevreesde 35 km punt weet ik mijn tempo vast te houden, al zie ik in het Kralingse Bos behoorlijk af. Maar daar is wel veel schaduw en ik blijf mensen inhalen, dus dat is weer goed voor de moraal. 
De aankomst op de Coolsingel is net zo indrukwekkend als de start. Lee Towers ten spijt kom ik alleen aan. 
Weer kippenvel.
En emoties. 
Ik loop mijn eerste marathon!
Onder luid applaus pers ik er nog een eindsprint uit om onder de 2.55 te blijven.
Het wordt uiteindelijk 2.54.41, goed voor een 93ste plek overall en een zevende plaats bij de mannen 45.
Uitlopen lukt echt niet meer, daarvoor heb ik te veel last van mijn bovenbenen.
Zelfs het nemen van een stoepje kost moeite.
Nicht Carlijn woont vierhoog en er is geen lift, dus dat is nog even afzien.
Maar mijn dag kan niet meer stuk.

 

De stage 2004/2005/2006 zit er helaas weer op! 
Hieronder kunt u de belevenissen en referenties lezen van enkele deelnemers:

Dag Corina en Henk,

Jullie week op Lanzarote heb ik erg leuk gevonden: goede training, mooie omgeving, prachtig weer en een prima accomodatie. Jullie gastvrijheid, benadering en goede adviezen droegen daar in grote mate aan bij. 
Ook in de reeds lang vervlogen jaren dat ik nog wedstrijden fietste heb ik nooit zo veel tips gehad als nu in deze ene week. 
Gevolg is ook dan ik in mijn training veel meer variatie aanbreng dan voorheen in de zin van trapfrequentie, intensiteit en snelheid. De conditie heeft daardoor ook een goede sprong voorwaarts gemaakt en het gaat lekker in de voorbereiding naar de cyclo's en tourtochten.
Volgend jaar zal ik, als de mogelijkheden er voor zijn, graag weer van de partij zijn.

Met groeten,
Loek Peters



Beste Henk,

Hierbij nog even een mailtje van mij. 
Ik denk nog vaak terug aan Lanzarote, het was een mooie ervaring.
Ik weet zeker dat ik er veel aan heb gehad, ik ben al in goede vorm. 
De Amstel Gold ging heel erg lekker ook al was het slecht weer en tijdens een trainingsweekend in Limburg (afgelopen weekend) merkte ik wel dat de vorm er zeker is.
Nu maar geleidelijk aan naar de Marmotte toewerken.
Ik hoop er volgend jaar ook weer bij te zijn op lanzarote, maar dan voor 2 weken, kan je het beter opbouwen.
Ik hoop dat alles goed met jullie gaat en met de gezondheid!
Ik ben gelukkig niet ziek geworden en wil dat ook zo houden.
Nou veel fietsplezier en succes met je clinics en tot hoors
Groeten van Jeanette Aalders
PS nog bedankt voor de digitale foto's.



Hallo Henk en Corina, 
  
Ik ben inmiddels al weer een week in het koude Nederland en heb er al weer een trainings- weekend met de Peddelaars op zitten. Graag wil ik jullie nogmaals bedanken voor de geweldige week op Lanzarote.
Als het volgend jaar in de planning past en de portemonnee het toelaat ben ik er zeker weer bij!
Verder wil ik jullie er op attent maken dat op mijn site 68 foto’s van de trainingsstage te zien zijn, tevens is het ontwerp compleet aangepast! 
O ja Henk, je zou mij het adres voor die zooltjes nog doen toekomen.
Ik hoor het wel.
Tot zover, Groetjes,
Frank Schuurman 
www.frankschuurman.com
 

 
Beste Henk en Corina,

  Ik zit al weer geheel in mijn werkroutine, maar denk nog veel terug aan de prettige dagen op Lanzarote. 
Voor zover het nog niet duidelijk was wil ik graag nog benadrukken dat ik er enorm van heb genoten!
Ik wil jullie nogmaals hartelijk danken voor alles wat ik heb opgestoken en voor jullie adequate hulp bij mijn pech!
Ik heb in Belgie alweer buiten gefietst en Henk's afstelling bevalt me echt uitstekend.
Voor het eerst dit jaar de snelheidsmeter erop gezet en nu al sneller dan mijn pr van vorig jaar, dat ziet er veelbelovend uit zo vroeg in het seizoen.(rondje van twee uur; nu gemiddeld 25.1 tegen 24.8 vorig jaar)
We gaan vooruit.
Volgend jaar wil ik er weer bij zijn op Lanzarote , als ik het even kan regelen zelfs voor twee weken en zonder pech!
En...weer iets sterker, beter en en sneller dan nu natuurlijk!
Nogmaals veel dank en tot ziens!
Met vriendelijke en persoonlijke groetjes
Wilfried
  


Hallo Henk en Corina, 

Ook weer thuis in ons koude kikkerlandje?
Via deze weg willen we jullie nogmaals bedanken voor de fantastische week die we op Lanzarote gehad hebben.
We hebben heerlijk gefietst, veel geleerd en veel gelachen.
Ondanks alle lichamelijke inspanningen bleef het toch vakantie voor ons.
De omschakeling terug in Nederland was wel erg groot, maar onze herinneringen houden ons in de kou op de been.
We hopen dat we volgend jaar weer met jullie mee mogen.
Groetjes,
Jan en Remieke (Rianne)




Hoi Henk en Corina,


Het was een geweldige ervaring voor mij en ik heb vandaag zelfs enorme kuitspieren ontdekt onder aan mijn benen haha!! 
Het was dus erg goed voor het lijf, zoals de bedoeling was, maar ook goed voor the mind.
Het stukje groepsgebeuren er omheen was nog veel leuker dan ik al had verwacht.
Een erg goede sfeer en weer veel leuke mensen leren kennen die ook dolletjes zijn van fietsen.
Ik heb ook veel geleerd over het stukje teamspirit tijdens het rijden en dat is een hele winst. 
Helaas moet ook ik mijn eigen bammetjes weer smeren nu, maar ik sta volgend jaar zeker weer in de rij aan het buffet haha!
En wat betreft de coaching die ik van jullie heb mogen ervaren kan ik zeggen dat jullie twee geweldig leuke mensen zijn en met veel enthousiasme en ook gezelligheid mijn trainingsjaar een goed begin hebben meegegeven.
Heel erg bedankt daarvoor!
Tot kijk!
Liefs Merel



Hallo Henk en Corina,

Allereerst wil ik jullie bedanken voor de zeer aangename begeleiding tijdens mijn verblijf op Lanzarote.
Ik wist niet goed wat ik kon verwachten van een fietsstage, ik heb dan ook lang getwijfeld of ik wel zo inschrijven. 
Na veel overleg en enkele keren een gesprek met Corina heb de knoop doorgehakt en mij ingeschreven, wel ik kan maar één ding zeggen ik heb mij ongelooflijk goed geamuseerd en nog een heleboel geleerd ook.
Wat mij erg opviel was de samenhang van de ganse groep en zeker de hulp en de aanmoedigingen van de snelle jongens, bedankt mannen.
Twee weken vliegen natuurlijk snel voorbij. ( Een stage in het najaar? )
Ik zie er al naar uit om volgend jaar terug mee te kunnen gaan.
Amaai.
Groetjes aan alle bekende.
René van de Bollekestrui




Beste Henk en Corina,

hartstikke mooi alle foto's op één cd op deze manier heb je een leuke herinnering.
Je vraagt of ik al een beetje bij gekomen ben, maar van die paar uurtjes fietsen op een dag wordt je toch niet moe?(geintje).
Koos, Jaap en ik hebben erover gesproken dat we een hele mooie week achter de rug hebben,een goed appartement en van de honger zijn we ook al niet omgekomen, meer dan deskundige begeleiding.Voeg daar een leuke groep en de zon van Lanzarote aan toe en je hebt de ideale mix voor een prachtige week.
Ik zal de jongens de groeten doen van jullie en wens jullie alle goeds en misschien tot ziens.

Bas.


Welkom thuis Henk en Corina.

Hoe is het jullie dit jaar bevallen om weer 5 weekjes in Lanzarote te kunnen verblijven?
Ik hoop dat jullie een fijne en sportieve tijd gehad hebben.
Ik persoonlijk in ieder geval wel, ik zat in de eerste week met jullie, heb echt ontzettend genoten van jullie, heb veel geleerd wat ik nu bij elke training die ik doe voortzet en daarbij mijn techniek probeer te verbeteren.
Ik heb ook voor jou Henk veel respect gekregen, ik kon jou vroeger alleen van de TV waar ik altijd met veel plezier naar keek, maar nu ik je persoonlijk heb leren kennen kan ik je een ding vertellen:"Alleen maar lof"
Hoe jij met mensen omgaat, als een gewone jongen, geweldig, hoe jij de mensen dingen leert, zoals voeding, ademhaling, ontspanning, motiveert om tijdens een beklimming nog net iets meer te geven door te zeggen dat ze niet op vakantie zijn maar om te trainen en dat wij dat dan ook doen en er een goed gevoel over hebben als we dan aan de top zijn gekomen, heerlijk.

Ik ben nooit een grote fruiteter geweest, maar eet nu 5 stukken fruit per dag
Mijn ademhalingstechniek probeer ik dagelijks te verbeteren, hetzelfde als mijn ontspanningsoefeningen.
Je hebt een grote positieve invloed op me uitgeoefend en ben daar hartstikke blij mee, ik voel me goed, BEDANKT JONGEN!!!
 john kopp




TRAININGSSTAGE LANZAROTE 2003! door Wim Janssen

Het afgelopen jaar had ik het qua training en seizoensopbouw niet helemaal goed aangepakt waardoor ik midden in het seizoen met een enorme vormcrisis zat.
Na een aantal weekjes rust kon ik naar mijn doen toch nog een goed naseizoen rijden in onder andere de drie daagse van Charleroi en Criquielion.
Dit was voor mij wel een aanleiding om het dit seizoen toch eens anders te gaan doen.
Ik had al enkele malen een advertentie van Henk Lubberding in Wielerrevue zien staan.
Waar hij trainingsstages aanbiedt naar Lanzarote.
Dat leek mij wel wat. Ik dacht van Henk nog wel wat te kunnen leren.
Hij is tenslotte 16 jaar beroepsrenner geweest waarin hij 13 keer de Tour reed.
Zo verbleef ik van 23 februari tot 9 maart in club la santa voor een tweeweekse trainingsstage onder begeleiding van Henk Lubberding!
Eerst even iets over het verblijf. 
Club la Santa is werkelijk geheel op 'top'sporters gericht.
Hier is alles afgestemd om de sporter van alle benodigdheden te voorzien.
Zo is er een atletiekbaan, gewoon zwembad, 50 meter wedstrijdbad, fitnessruimte, voetbalveld, grote sporthal, openlucht aerobic ruimte, boxring, tig tennisbanen, etc etc.....en niet minder belangrijk natuurlijk een goede hygienische keuken.
Zo verbleven er deze twee weken oa. de nationale dames selectie voetbal van Amerika en Denemarken, heren voetbal selectie Zwitserland, nationale zwemselecties Duitsland en Zwitserland, de topboxers uit Nederland, enorm veel marathonlopers en Nederlandse tandemteams met Olympisch kampioen Jan Mulder. Jan Mulder was ook mee met Henk Lubberding. 
Je kijkt hier je ogen uit {vooral naar de deense vrouwen, maar dat terzijde!}.
En dat alles onder een heerlijk zonnetje bij een temperatuur van rond de 27 graden.
Lekker!!
De 1e week waren we met een 30 tal fietsers waarvan 6 amateurs.
Het is niet zomaar een fietsvakantie maar een echte trainingsstage. 
Er zit duidelijk een opbouw in de trainingen. 
Henk wil van tevoren dan ook graag weten wat voor vlees hij in de kuip heeft, wat de doelstellingen zijn van een ieder, en hoe ver je al staat in je trainingsopbouw.
Ben je topamateur of toerrijder dat maakt hem weinig uit! 
Hij probeert iedereen op zijn of haar niveau wat te leren.
Ik was wel blij dat ik deze winter flink had doorgetraind. 
Met de vele atb-tochten, atb-wedstrijden en spinninglessen deze winter kwam ik met een goede basisconditie aan in Lanzarote.
De begeleiding van Henk is echt perfect!
Hij is recht voor zijn raap en heel duidelijk hoe je volgens hem het beste kunt trainen en vooral leren luisteren naar je lichaam.
Sinds ik hier was ben ik begonnen om de ochtendpols op te nemen.
Een prima maatstaf in hoeverre je hersteld bent van de trainingsarbeid. 
En ook eens het lef hebben als je een wat mindere dag hebt om lekker rustig in de groep de dag door te brengen zodat je de volgende dag wel weer goed uitgerust bent dat je dan weer een goede training kunt doen.
Het belang van een rustdag, en dan niet een rustdag waarin ik gewent was om 2 uur los te gaan fietsen, nee 20 minuten tot een half uurtje lekker draaien en dan stoppen.
Nergens voor nodig om langer los te fietsen.
Zo heeft hij tig tips die hij je graag aangeeft.
Hij is echt geintereseerd en wil je ontzettend graag dingen leren.
Ook qua voeding, ademhalingstechniek, effectief trainen dus wat zijn je doelen en hij probeert dan een zo goed mogelijk advies te geven.

Je kunt wel merken dat hij jarenlang wegkapitein in de ploeg Post is geweest.
Hij is een echt teammens!
Ook de verhalen die hij heeft over die succesvolle jaren toen hij daar reed.
Altijd het ploegbelang boven het individuele belang stellen.
Volgens Henk is dat ook waarschijnlijk wel de reden dat hij zo 'weinig' overwinningen heeft behaald.
Hij vond het belangrijker dat het team won en wie dat was kon hem niet veel schelen, als er maar gewonnen werd.
Dan kon hij daar net zoveel van genieten zolang hij daar maar zijn steentje aan had bijgedragen.
En vooral het plezier in het fietsen is altijd heel belangrijk geweest!!
Ik heb in deze 2 weken echt lekker getraind . 
Met de vorm zit het wel goed.
Ik hoop dat ik hier een goede basis voor de rest van het seizoen heb kunnen leggen.
Met de tips van Henk moet dat lukken!
Hij vroeg mij om hem op de hoogte te houden van de resultaten dit seizoen.
Leuk natuurlijk!!!



TRAININGSSTAGE LANZAROTE 2004 
  
Van zondag 29 februari tot 7 maart verbleef ik een weekje op Lanzarote voor een trainingsstage, met Henk Lubberding.
Na vorig jaar was dit voor mij de tweede keer dat ik op dit zonnige lava-eiland was voor een stage.
Hieronder een verslag van mijn bevindingen tijdens mijn verblijf in Club La Santa, en natuurlijk van de trainingen. 
  
Zondag, 29 februari. 
In aller vroegte vertrok ik voor de autorit naar het vliegveld in Düsseldorf.
Nadat ik eenmaal mijn auto daar geparkeerd had, en me door de snijdende kou een weg baande naar de vertrekhal beruste bij mij de gedachte dat ik over enkele uurtjes lekker aan het zwembad zou liggen onder een aangenaam zonnetje op Club La Santa.
Het vertrek had nog enige vertraging, omdat eerst het toestel van ijs moest worden ontdaan op vleugels en roermechanisme.
De verloren tijd werd echter ruimschoots ingehaald omdat we windje in de rug hadden, en drie en een half uur later stonden we met de voetjes op de grond in Arrecife.
Nadat we onze bagage en fietskoffers hadden konden we vertrekken voor een kort busritje naar de 
  andere kant van het eiland. 
Tijdens de rit valt me meteen weer het grillige karakter van het eiland op.
Kaal, dor en lavastenen. 
Verder natuurlijk de witte huisjes en hier en daar de palmbomen. 
Maandag, 1 maart. 
Vandaag stond de eerste echte rit op het programma. 
Het weer was weer lekker 20 graden onder een brandend zonnetje.
Dus eerst maar eens een beetje acclimatiseren. 
Zoals altijd op dit eiland stond er weer een loeiharde wind. 
Vandaag samen met 6 snelle mannen een ritje gemaakt richting El Golfo door het Nationaal Park Timanfaya (vulkaanpark)
Zover je daar kunt kijken zie je alleen maar lavastenen en nog meer lavastenen.
Heen naar El Golfo ging lekker, (lees voor de wind) terug was toch een ander verhaal. 
Wat een klote wind.
Vooral terug over de Timanfaya moet je een kaarsrechte weg over, pal tegen de wind in die alleen maar steiler wordt.
Maar we klagen natuurlijk niet.
Daar wordt je alleen maar sterker van. 
En we waren hier natuurlijk niet alleen voor een vakantie, maar ook om te trainen.
Het was ook weer eens aangenaam om in het zomertenue te fietsen zonder lange broeken, dikke vesten, wollen mutsen, overschoenen of wat weet ik allemaal.
Aangezien dit de eerste trainingsdag was hebben we het niet te gek gemaakt en totaal 3 uur gefietst en 77 km afgelegd. 
Dinsdag, 2 maart. 
Vandaag was het een beetje minder met het weer.
Niet qua temperatuur maar we konden het niet droog houden. 
Wat hier niet in houdt dat het de hele dag plenst.
Het is regen waar je eigenlijk niet nat van wordt. 
Vaak korte buitjes en als het dan ophoud is alles binnen 5 minuten weer kurkdroog. 
Henk was van plan om vandaag 1 van de twee bergen die het eiland rijk is aan te doen de Tabayesco-Haria.
In totaal een klim van 10 km. 
Op het laatste moment besloten we om dat toch maar niet te gaan doen want zo te zien spookte het boven op de Haria. 
Gezien het niveau van het peloton nogal ver uiteen liep was het dan niet echt prettig is als je boven een half uur in de kou moet wachten.
Dus hebben we maar een ander ritje gemaakt naar het zuiden.
Achteraf een goede zet want de buitjes waren talrijk vandaag, maar gelukkig werkte te temperatuur redelijk mee.
Deze dag een kleine 3 ½ uur getraind en 82 km afgelegd. 
  
Woensdag, 3 maart. 
 Vandaag was het eindelijk weer zomer (werd ook wel tijd)
De hele dag was het stralend weer ongeveer 22 graden onder een strak blauwe lucht.
Dus stond vandaag wel de klim Tabayesco-Haria op het programma.
Om half elf vertrokken we voor het ritje die kant op.
Ook de wind was minder dan gisteren.
Wat natuurlijk niet wil zeggen dat het niet waaide.
Minder dan windkracht 8 kennen ze hier volgens mij niet.
Dat is wel het enige nadeel van dit eiland vind ik.
De langzamere broeders en zusters waren een half uurtje eerder vertrokken dan de snellere types.
Dat kwam mooi uit, vlak voor we aan de voet van de klim waren sloten we bij de langzame groep aan. 
Op de klim kregen we weer klimles van Henk. 
Ongelooflijk hoe hard die vent nog kan fietsen. 
De hele klim zo ongeveer op mijn omslagpunt gereden, en dan komt Henk nog eens rustig voorbij om wat tips en aanwijzingen te geven.
We (twee snelle mannen en ik) kregen de opdracht om de klim twee keer te doen en dat de andere dan boven in het restaurant zouden wachten tot dat wij de tweede keer boven waren.
De tweede keer ging het toch behoorlijk zwaarder dan de eerste keer.
Maar ik heb de Limburgse kleuren wel goed verdedigd vandaag dacht ik.
De weg terug naar La Santa viel mij het laatste uur wel nog behoorlijk tegen. 
Toch behoorlijk diep gegaan denk ik. 
Maar dat maakt niet uit want morgen hebben we een rustdag. 
Vandaag 108 km, tijd 4 ¼ uur.
  
  
Donderdag, 4 maart. 
Rustdag. 
Ook wel eens lekker, was er ook wel een beetje aan toe moet ik zeggen. 
Misschien is het wel leuk om eens wat te vertellen over het verblijf hier.
We verblijven dus in Club La Santa. 
Dit is een sportcomplex op twee kilometer van het plaatsje La Santa.
Alles wat dit complex uitstraalt is sport. Iedere beetje sporter die naar Lanzarote gaat verblijft hier.
Alles is hier ook aanwezig om het de verwende sporter naar de zin te maken. 
Zo is er een atletiekbaan, voetbalveld, 10 tennisbanen, 50mtr wedstrijdbad, boxring gewoon zwembad, fitnessruimte, aerobicruimte, grote sporthal, spinningruimte etc. etc. 
Dus je komt hier niets te kort. 
Ook als je in het sportscafé komt en de fotogalerij aanschouwd dan zijn bijna alle groten der aarde op sportgebied hier geweest. Ook het eten is hier super.
Alles in buffetvorm en niet te vergeten hygiënisch, wat voor de sporters hier natuurlijk ook erg belangrijk is. 
Maar zoals gezegd wij hadden vandaag een rustdag, dus heb ik niet meer dan 30 minuten los gereden op een spinningbike in de sportschool. 
Morgen wordt het namelijk weer bikkelen als we voor een rit vertrekken naar het noordelijkste puntje van het eiland, Mirador del Rio.
Vrijdag, 5 maart. 

Het was lekker warm vandaag dik 25 graden en kraak helder.
En vandaag stond er ook nog eens een zware training op de rol. 
Klim naar het noordelijkste puntje van het eiland en ook nog de klim van woensdag (Tabayesco-Haria). 
Tijdens een steil stukje naar Mirador del Rio, toen ik uit het zadel kwam zei een spaak in m’n achterwiel pang.
Gelukkig liep het wiel niet aan, maar er zat wel een flinke slag in het wiel.
Eenmaal boven maar even de schade opgenomen en gelukkig kon ik wel verder, al voelde het in de afdalingen in de bochten niet echt lekker aan.
Het laatste uur hebben we nog met enkele mannen onder begeleiding van Henk een lusje extra gemaakt en lekker op tempo gereden. 
Lekker getraind en na 5 ½ uur en 141 km later waren we weer terug op de club.      

Zaterdag, 6 maart. 
Vandaag het laatste ritje gemaakt van 4 ½ uur, 109km.
Ik had het ook wel een beetje gehad.
Het is gewoon veel te mooi weer hier, weer dik 25 graden. Erg hé.
Henk moest ons vandaag nog even afknijpen op de klim naar Femés (Keutenberg in het kwadraat).
Hier merkte ik toch wel dat de verkoudheid die ik in het midden van de week had opgelopen me de lucht afsneed.
Na twee keer deze helling genomen te hebben houd ik het voor gezien twee andere bikkels doen hem 4 keer en verdienen daar een pintje mee na een weddenschap met een zuiderbuur.
Nadat iedereen is uitgeraasd op de klim nemen we de weg naar Playa Blanca en vervolgens richting El Golfo. 
Daar buig ik echter af van de groep en vervolg zelf mijn weg terug naar La Santa.
Onder weg vind ik echter mijn benen terug en maak toch nog een blokje om en via Soo bereik ik weer La Santa.
’s-Middags geeft Henk nog, voor de liefhebbers, diverse oefeningen hoe je kunt rekken en strekken en hoe je ademhaling te trainen en te beheersen.   

Zondag, 7 maart 
Het zit er weer op. Via Las Palmas vliegen we weer terug naar het koude noorden. Prachtige week gehad. Lekker getraind, leuke groep en heerlijk weer, dus waarschijnlijk volgend jaar weer. Meer liefhebbers? 
  
Wim Janssen


Wederom heeft Wim Janssen zijn ervaringen op papier gezet:

TRAININGSSTAGE LANZAROTE 2006! door Wim Janssen

  Aan de Nederlandse winter schijnt dit jaar maar geen eind te komen.
Des te lekkerder was het om een weekje te trainen onder de ‘Canarische Zon’ op Lanzarote.
Na een jaartje van afwezigheid was het heerlijk om weer terug te zijn op het kale lava-eiland om een weekje te trainen onder de bezielende leiding van Henk Lubberding.
Al een kleine tien jaar organiseert Henk Lubberding in de periode half februari tot half maart trainingsstages op dit eiland.  
Het was voor mij alweer de derde keer dat ik een trainingsstage op Lanzarote met Henk mocht mee maken.
Dit jaar was het zelfs extra leuk omdat ik ook mijn vriendin Nicole enthousiast had kunnen maken om een weekje mee te trainen.
Het verblijf in Club La Santa is werkelijk super te noemen.
Iedereen die van sport houdt kan daar aan zijn trekken komen.
Het Deense complex timmert flink aan de weg om het de sporters nog meer naar de zin te maken.
Ik zou zeggen kijk maar eens op de site want het is te veel om hier op te noemen!
  
Dat de begeleiding van Henk aanspreekt blijkt wel uit het grote aantal ‘oud’ deelnemers wat jaarlijks weer terug komt. Om iedereen voldoende aandacht te kunnen geven werkt Henk met niet meer dan 30 deelnemers per week.
Elke keer weer verbaas ik me (of juist niet) over het enthousiasme van hem om iedereen iets te willen meegeven/leren tijdens zo’n trainingsweek.  
Ook dit jaar was het weer werkelijk super tijdens ons verblijf, elke dag lekker zonnetje, temperatuur rond de 25 graden en voor Lanzarote begrippen weinig wind.
Dus heerlijk kunnen trainen en hopelijk een goede basis gelegd voor een goed seizoen.
Ik zou zeggen laat de wedstrijden maar beginnen!